Michał Borek, Humanizacja robotyki, a robotyzacja człowieka. Dwie drogi do jednego celu

Michał Borek

Humanizacja robotyki, a robotyzacja człowieka. Dwie drogi do jednego celu?

Abstrakt:

W dzisiejszych czasach niezwykle silnie rozwijającym się trendem w robotyce jest humanizacja. Humanoidy coraz wierniej odwzorowują rozwiązania typowe dla ludzkiego ciała oraz zyskują coraz większą sprawność i precyzję działania. Efekt ten możemy docenić szczególnie w połączeniu z coraz lepszym oprogramowaniem robotów bazujących na sztucznej inteligencji. Jesteśmy obecnie na poziomie prostej sztucznej inteligencji, przewidywanym kolejnym etapem będzie ogólna sztuczna inteligencja, a kolejnym super sztuczna inteligencja. Postęp ten możliwy jest poprzez rozwój reinforcement learningu. W procesie humanizacji robotów zaskakujące osiągnięcia uzyskujemy również na płaszczyźnie materiałowej. Z drugiej strony galopujący rozwój technologii ingeruje coraz śmielej w rozwoju człowieka. Ewolucyjny rozwój intelektu i fizyczności, który został mocno przekierowany w stronę tego pierwszego i tak wydaje się niewystarczający. Technika zaczyna powoli zastępować klasyczny rozwój ewolucyjny, czy dobór naturalny. Największym osiągnięciem ubiegłego roku na płaszczyźnie genetycznej był Crispr – system umożliwiający nam dokonywanie bardzo precyzyjnych modyfikacji genomu. W kwestii ulepszania i technizacji ludzkiego ciała nie bez znaczenia jest również silnie rozwijająca się protetyka, coraz śmielej korzystająca z dokonań współczesnej nauki. Prowadzone symulacje pokazują, że przy obecnym rozwoju technologii superinteligencja osiągnie zdolności ludzkiego mózgu za ponad 50 lat. To stosunkowo niewiele, a zważając na dynamikę jej rozwoju zacznie bardzo szybko przewyższać nasze możliwości. To otwiera wiele możliwości, ale jest i źródłem wielu niepokoi i zagrożeń. Ciekawym i coraz bardziej aktualnym staje się pytanie: czy będzie możliwe uzyskanie jednego punktu docelowego, będącego jednocześnie wynikiem ulepszania i coraz śmielszej ingerencji techniki w człowieka, a z drugiej strony coraz doskonalszej humanizacji robotyki. To otwierać będzie przed nami szereg problemów wymagających przedefiniowania podstawowych pojęć, a w konsekwencji i prawa, i etyki itp.

Bibliografia:

1. Adamski Adam, W poszukiwaniu natury świadomości w procesach kwantowych, Katowice: Wydawnictwo Compal 2016.
2. Barrangou Rodolphe, Doudna Jeniffer, Applications of CRISPR technologies in research and beyond, [in:] „Nature Biotechnology” 34(9) 2016.
3. Barrat James, Our Final Invention: Artificial Intelligence and the End of the Human Era, New York: Thomas Dunne Books 2013.
4. Craig John, Introduction to Robotics – Mechanic and Control, New York: Pearson Education International 2005.
5. Hutter Marcus, Universal Artificial Intelligence, Berlin: Springer 2005.
6. Marcus, Gary, Am I Human?: Researchers need new ways to distinguish artificial intelligence from the natural kind, Scientific American, vol. 316, no. 3 (March 2017), pp. 58–63.
7. Minsky Marvin, The Emotion Machine, New York: Simon & Schusterl 2006.
8. Piesko Maria, Nieobliczalna obliczalność, Kraków: Coprenicus Center 2016.
9. Shakhatreh Fareed, The basics of robotics, Syksy: Lahden Ammattikorakoulu 2011.
10. Westphal Jonathan, The Mind-body problem, Cambridge-Massachusetts: The MIT Press 2016.

Strony internetowe:
https://www.bostondynamics.com
https://www.hansonrobotics.com
https://www.themodularbody.com

Słowa kluczowe:

Sztuczna inteligencja, uczenie maszynowe, technologia, humanizacja robotyki, Artificial Intelligence, Machine Learning, Technology, Data Science

Prezentacja: